Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος (10/2026) του έγκριτου νομικού περιοδικού Εφαρμογές Αστικού Δικαίου και Πολιτικής Δικονομίας (ΕφΑΔΠολΔ). Στο τεύχος (σελ. 1001-1002) δημοσιεύεται η με αριθμό 103/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λακωνίας (Έδρα), στην οποία το γραφείο μας εκπροσώπησε επιτυχώς αιτούντα που διεκδίκησε και επέτυχε την αναστολή εκτέλεσης διαταγής πληρωμής που είχε εκδοθεί σε βάρος του για απαίτηση από δάνειο που είχε συνομολογηθεί στο νόμισμα του ελβετικού φράγκου (CHF).
Η απόφαση έχει κατά περίληψη και κυρίως κείμενο ως εξής:
ΜΠρΛακ 103/2026 (Ασφ. Μέτρα)
Διαταγή πληρωμής σε ελβετικό φράγκο – Αναστολή εκτέλεσης λόγω εσφαλμένου προσδιορισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας
Συμβατική οφειλή σε ξένο νόμισμα. Νομική βασιμότητα αγωγής με την οποία επιδιώκεται η επιδίκαση οφειλής σε ξένο νόμισμα. Έκδοση διαταγής πληρωμής με διατακτικό που υποχρεώνει την καταβολή της οφειλής στο νόμισμα του ελβετικού φράγκου (CHF) και όχι το ισάξιο της οφειλής σε ευρώ. Αναστολή εκτέλεσης διαταγής πληρωμής.
Η αιτούσα με την υπό κρίση αίτηση, επικαλούμενη επείγουσα περίπτωση, ζητά να ανασταλεί η εκτέλεση της με αρ. 49/2026 διαταγής πληρωμής του Δικαστή αυτού του Δικαστηρίου, με την οποία υποχρεώθηκε να καταβάλει στην καθ’ ης η αίτηση, το ποσό των 401.042,77 ελβετικών φράγκων, το οποίο αντιστοιχεί κατά το κλείσιμο του λογαριασμού στο ποσό των 420.468,41 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, κατά τα λοιπά αναφερόμενα σε αυτή, μέχρι την έκδοση τελεσίδικης αποφάσεως επί της ενσωματωμένης στην κρινόμενη αίτηση από 9-6-2026 ανακοπής της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λακωνίας (Έδρα Σπάρτης), που άσκησε νομότυπα και εμπρόθεσμα, κατά το άρθρο 632 παρ. 1 ΚΠολΔ, ζητώντας την ακύρωση της διαταγής πληρωμής καθόσον πιθανολογείται ότι η ως άνω ανακοπή της θα γίνει δεκτή, ενώ η τυχόν εκτέλεση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής θα της επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη. Επίσης ζητά να καταδικαστεί η καθ’ ης στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων τους. Με αυτό το περιεχόμενο και αιτήματα, η αίτηση αρμοδίως (άρθρο 632 παρ. 3 ΚΠολΔ) εισάγεται για να συζητηθεί ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 686 επ. ΚΠολΔ), είναι επαρκώς ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 3 ΚΠολΔ, πλην: α) του αιτήματος να ανασταλεί η εκτέλεση μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της ασκηθείσας ανακοπής της αιτούσας, καθώς σύμφωνα με την αμέσως προαναφερόμενη διάταξη, όπως ισχύει μετά το Ν. 4335/2015, αλλά και το Ν. 5282/2026, η αναστολή διατάσσεται μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της ανακοπής και β) του αιτήματος περί καταδίκης της καθ’ ης η αίτηση στην καταβολή των δικαστικών εξόδων της αιτούσας το οποίο είναι μη νόμιμο και ως εκ τούτου απορριπτέο, διότι επί αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης τα δικαστικά έξοδα βαρύνουν τον αιτούντα (άρθρο 84 παρ. 2 του Ν. 4194/2013, βλ. ΜονΠρωτΑθ 737/2026, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω, η ανωτέρω ανακοπή έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 2 ΚΠολΔ, ήτοι εντός της αναφερόμενης στο εν λόγω άρθρο προθεσμίας των 15 εργάσιμων ημερών, η οποία εκκινεί από την επόμενη ημέρα της επίδοσης της διαταγής πληρωμής (ΑΠ 421/2005 ΕλλΔνη 2005, 1077, ΑΠ 1861/2005 ΕλλΔνη 2006, 461), καθόσον η διαταγή πληρωμής επιδόθηκε στην αιτούσα στις 29-5-2026 (βλ. σχετική επισημείωση του δικαστικού επιμελητή του αντιγράφου της εν λόγω διαταγής πληρωμής που προσκομίζει η ανακόπτουσα) και η ανακοπή ασκήθηκε με κατάθεση στη γραμματεία του Δικαστηρίου όπου απευθύνεται και επίδοση στην καθ’ ης στις 12-6-2026 (βλ. την προσκομιζόμενη από την αιτούσα με αρ. … /12-6-2026 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών, με έδρα στο Πρωτοδικείο Αθήνας …). Επομένως η υπό κρίση αίτηση πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ’ ουσίαν ως προς την πιθανολόγηση της ευδοκίμησης των κατ’ ιδίαν λόγων της ανακοπής.
Από τις διατάξεις των άρθρων 291 και 292 παρ. 1 του ΑΚ, καθώς και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 του ν. 5422/1932, που εξακολουθεί να ισχύει και μετά από την εισαγωγή του ΑΚ (άρθρο 20 ΕισΝΑΚ), συνάγεται ότι όταν συνομολογήθηκε νόμιμα οφειλή σε ξένο νόμισμα, που πρέπει να πληρωθεί στην Ελλάδα, ο οφειλέτης υποχρεούται να την καταβάλει και ο δανειστής δικαιούται να την ζητήσει από 1-1-2001 μόνο σε ευρώ (μετά την αντικατάσταση της δραχμής ως εθνικού νομίσματος με το κοινό αυτό ευρωπαϊκό νόμισμα, σύμφωνα με το άρθρο 1 Ν. 2842/2000), με τη συναλλαγματική ισοτιμία αυτού (ευρώ) προς το αλλοδαπό νόμισμα κατά την ημέρα εξόφλησης, όχι δε και κατά τον χρόνο της λήξης ή κάποιον άλλον χρόνο. Οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται στις αξιώσεις που στηρίζονται απευθείας στον νόμο και στις έγκυρες συμβατικές οφειλές σε ξένο νόμισμα. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι όταν συνομολογήθηκε νόμιμα οφειλή σε ξένο νόμισμα, ο δανειστής ενασκώντας με την αγωγή την αξίωσή του, μπορεί να ζητήσει να του καταβληθεί το ισάξιο σε ευρώ του αλλοδαπού νομίσματος κατά την ημέρα της πληρωμής, χωρίς να έχει υποχρέωση να καθορίσει την ισοτιμία κατά το χρόνο αυτό, που του είναι άλλωστε άγνωστη. Αντίστοιχα και το δικαστήριο, κατά την εκδίκαση της αγωγής και την επιδίκαση της απαίτησης, δεν διατάσσει απόδειξη για την ισοτιμία, αλλά υποχρεώνει τον οφειλέτη να καταβάλει στο δανειστή το σε ευρώ ισάξιο του ξένου νομίσματος με βάση την τρέχουσα τιμή τούτου στον τόπο και κατά την ημέρα της πραγματικής πληρωμής που γίνεται προς εξόφληση της οφειλής, είτε εκούσια είτε κατόπιν αναγκαστικής εκτέλεσης του αφορώντας την σε αλλοδαπό νόμισμα οφειλή εκτελεστού τίτλου, η δε με τον τρόπο αυτό προσδιοριζόμενη απαίτηση είναι εκκαθαρισμένη και εγκύρως χωρεί γι’ αυτήν αναγκαστική εκτέλεση. Επομένως, η αγωγή με την οποία επιδιώκεται η επιδίκαση ξένου νομίσματος ως οφειλή από σύμβαση, είναι μη νόμιμη, αν δεν ζητείται το ισάξιο αυτού σε ευρώ, κατά το χρόνο της πραγματικής πληρωμής, που γίνεται προς εξόφληση της οφειλής. Το δε αίτημα της αγωγής αυτής περί επιδίκασης του αλλοδαπού νομίσματος σε ευρώ με την κατά το χρόνο της οφειλής συναλλαγματική ισοτιμία του αλλοδαπού νομίσματος σε ευρώ με την κατά το χρόνο της οφειλής συναλλαγματική ισοτιμία των νομισμάτων, δεν είναι «μείζον» και δεν νοείται, ως εκ τούτου, ότι συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτό, ως «έλασσον”, το αίτημα περί επιδίκασης του αλλοδαπού νομίσματος με βάση την ισοτιμία του, με το ευρώ, κατά τον χρόνο της πληρωμής. Και αυτό, διότι, ενόψει της διακύμανσης της συναλλαγματικής ισοτιμίας του εθνικού και του αλλοδαπού νομίσματος, η αξία του τελευταίου σε ευρώ μπορεί κατά το πρώτο χρονικό σημείο (οφειλής) να είναι όχι μόνο μεγαλύτερη αλλά και μικρότερη απ’ ό, τι κατά το δεύτερο χρονικό σημείο (της πληρωμής), με συνέπεια, στην τελευταία περίπτωση, να μεταπίπτει το κρίσιμο αίτημα από «μείζον» σε «έλασσον» (ΑΠ 209/2024, ΑΠ 208/2024, ΑΠ 497/2021, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΤριμΕφΑθ 932/2025, ΤΝΠ Qualex). Αντίστοιχα, όταν συνομολογείται νόμιμα οφειλή σε ξένο νόμισμα,είναι δυνατή και η έκδοση διαταγής πληρωμής σε ξένο νόμισμα και ο δανειστής αιτούμενος την έκδοση διαταγής πληρωμής μπορεί να ζητήσει να του καταβληθεί το ισάξιο του ξένου νομίσματος κατά το χρόνο της πληρωμής (ΜονΕφΑθ 99/2021, ΤΝΠ Qualex, ΜονΕφΘεσσ 214/2020, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, πρβλ και ΤριμΕφΑθ 1414/2025, ΤΝΠ Qualex).
Στην προκειμένη περίπτωση, με τον 1° λόγο της ανακοπής της η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής τυγχάνει ακυρωτέα, διότι με αυτήν υποχρεώνεται να καταβάλει στην καθ’ ης «συνολικά το ποσό των ελβετικών φράγκων τετρακοσίων μία χιλιάδων σαράντα δύο και εβδομήντα επτά (401.042,77 CHF) το οποίο αντιστοιχεί κατά το κλείσιμο του λογαριασμού (σύμφωνα με το άρθρο 9 της Σύμβασης) στο ποσό των ευρώ τετρακοσίων είκοσι χιλιάδων τετρακοσίων εξήντα οκτώ και σαράντα ενός λεπτών (420.468,41€)”, ήτοι υποχρεώνεται να καταβάλει οφειλή σε αλλοδαπό νόμισμα και όχι σε ευρώ και μάλιστα όχι με την ισοτιμία κατά το χρόνο της πληρωμής αλλά κατά προγενέστερο χρόνο, αίτημα που, όμως, δεν τυγχάνει νόμιμο. Ο λόγος αυτός της ανακοπής, ο οποίος είναι ορισμένος και νόμιμος, στηριζόμενες στις αναφερόμενες στην αμέσως προηγηθείσα νομική σκέψη διατάξεις, πιθανολογείται ότι θα κριθεί και ουσιαστικά βάσιμος διότι, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, η αίτηση επί της οποίας εκδόθηκε η διαταγή πληρωμής, με το ανωτέρω αίτημα, είναι μη νόμιμη, και η εκδοθείσα διαταγή πληρωμής ακυρωτέα, διότι πρόκειται για οφειλή από σύμβαση σε αλλοδαπό νόμισμα (ελβετικά φράγκα), πληρωτέα στην Ελλάδα, την οποία η οφειλέτρια-ανακόπτουσα υποχρεούται να την καταβάλει και η καθ’ ης με την ανωτέρω ιδιότητά της δικαιούται να τη ζητήσει, για λογαριασμό της δανείστριας αυτής αφενός μόνο σε ευρώ και όχι στο ανωτέρω αλλοδαπό νόμισμα, αφετέρου με τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ προς το αλλοδαπό νόμισμα κατά την ημέρα της εξόφλησης και όχι κατά την εκτιθέμενη διαταγή πληρωμής προγενέστερη ημέρα του κλεισίματος του λογαριασμού. Ενόψει, δε, της διακύμανσης της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ και των ελβετικών φράγκων και του ότι η αξία των τελευταίων σε ευρώ μπορεί κατά τον χρόνο του κλεισίματος του λογαριασμού να είναι όχι μόνο μεγαλύτερη αλλά και μικρότερη απ’ ότι κατά τον χρόνο της εξόφλησης της ένδικης οφειλής με συνέπεια στην τελευταία περίπτωση να μεταπίπτει το κρίσιμο αίτημα από μείζον σε έλασσον, δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί από το Δικαστήριο ότι στο εν λόγω αίτημα της διαταγής πληρωμής εμπεριέχεται ως έλασσον αίτημα καταβολής οφειλής σε ευρώ με τη συναλλαγματική ισοτιμία προς τα ελβετικό φράγκα κατά την ημέρα της εξόφλησης. Συνεπώς, εφόσον πιθανολογείται ότι ο ανωτέρω λόγος της ανακοπής που βάλλει κατά της με αρ. 49/2026 διαταγής πληρωμής θα γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος πρέπει να γίνει δεκτή και ως ουσιαστικά βάσιμη η κρινόμενη αίτηση αναστολής και ακολούθως να διαταχθεί η αναστολή της εκτέλεσης της ανωτέρω διαταγής πληρωμής μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της από 9-6-2026 με ΓΑΚ …/2026 και ΕΑΚ …/2026 ασκηθείσας ανακοπής ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λακωνίας (Έδρα) κατά της καθ’ ης και της ανωτέρω διαταγής πληρωμής μιας και τυχόν επίσπευση εκτέλεσης σε βάρος της περιουσίας της αιτούσας θα προκαλέσει σ’ αυτή βλάβη, συνιστάμενη στην αποστέρηση των περιουσιακών της στοιχείων, που θα την οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη οικονομική αδυναμία, ενόψει και του σημαντικού ποσού οφειλής που επιδικάστηκε, χωρίς ταυτόχρονα η αναστολή της διαταγής πληρωμής να επιφέρει ανάλογη επιβάρυνση για τη δικαιούχο της απαίτησης. Τέλος πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της καθ’ ης η αίτηση σε βάρος της αιτούσας (άρθρα 176 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ, σε συνδ. με άρθρο 84 παρ. 2 του Ν. 4194/2013), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.
